Birinin burada kalıp bütün bu olanları unutmaması

KÜLTÜR SANAT .

“Birinin burada kalıp bütün bu olanları unutmaması lazım”

Kemal Varol; ikinci romanı Haw’da pek alışık olmadığımız bir yöntemle; 90’lı yılları anlatıyor. İlk romanı Jar’ın bir bölümünde başarılı bir şekilde denediği gibi; bir köpeğin gözünden anlatarak.

“Savaşın en kötü tarafı, bir zaman sonra kimin haklı olduğunu unutturmasıydı.” cümlesi Mikasa’nın roman kahramanı olarak seçilmesinin sebebini ortaya koyuyor. Varol; Radikal’e verdiği röportajda şöyle anlatıyordu bu seçiminin sebebini: “Bir savaş romanı, aslında tam da öyle olmadığını bize hissettirdiği ölçüde etkili olur. Doksanlı yıllarda geçen bir hikâye anlatırken pekâlâ savaşın taraflarından birinin bakış açısıyla da yazabilirdim Haw’ı. Kaldı ki gözünü savaş ortamında açmış, savaşın sonuçlarına doğrudan veya dolaylı bir biçimde maruz kalmış biri olarak bunu yapmak benim için çok da zor olmazdı sanırım. Ama çıkmak istediğim yol klişelerle döşenmişti. Bu yüzden uzunca bir zaman bu klişeleri nasıl aşmam gerektiğini düşündüm. Anlatılabilecek sayısız olay vardı; genç bir gazeteciyken tanık olduklarım… Ama beni bildiklerim değil, bilmediklerim heyecanlandırıyordu. Bu yüzden, bütün olanları başka biri anlatsın istedim. Biz-siz ayrımı yapmadan, taraf tutmaya çalışmadan, başka dertleri olan bir canlı.”

Yaşananları tarafsızca dile getirebilmek bir tür iyileşme çabası aynı zamanda. Bana Keje’yi çocukların gözünden yazdıran da bu duyguydu kuşkusuz. Bu yüzden çok tanıdık bir duygu yakaladım Haw’da. O yıllara tanıklık etmekten kaynaklanan. İçimizde her gün yeniden kanayan bir yara o yıllar. Çoğumuzu bir gecede büyüten, sarsan, sarsmaya devam eden.

Varol; sadece sevdiklerimizi alıp götüren beyaz torosları, yakılan köylerimizi,  dağın önünde ve ardında hayatlarını kaybeden gençlerimizi, onların eli böğründe bıraktığı anaları değil; savaşın zihinlerde olduğu gibi yeryüzüne olan olumsuz yansımalarına da içtenlikle ağıt yakmış. Kurda,  kuşa, ağaca, böceğe; romanda Arkanya ismi verilen Kürdistan’ın toprağına, taşına. En çok da Mikasa’nın Melsa’ya olan aşkında tasvir edildiği gibi aşka, gelecek ile ilgili hayallere. Yitirdiğimiz masumiyete. Ve üstünden ne kadar çok zaman geçse de unutamayacaklarımıza…

“Ruhumuzu aldılar bizden. Şimdi, olaylar nispeten durmuşken bile kontrol noktalarında ter basıyor insanları hâlâ. Dönüp, “Biz burada ruhumuzu bırakmıştık, almaya geldik” diyoruz, boş gözlerle bakıyorlar bize. Hepimiz başka ruhlar edindik haliyle.”

Yaşanan onca acı tanıklığa rağmen serinkanlı ve usul usul bir anlatımla; tarihe en iyi  bildiği yolla, edebiyatla kayıt tutmuş Kemal Varol. Haw’ı farklı kılan da bu dingin anlatım kanımca.

“Kime ağlıyorsun” dedim, “bana mı?”

“Hepimize” dedi ve cümlenin devamını getiremedi.”

Haw; sonu getirilemeyen cümleler ve unutulmaması gerekenler için mutlaka okunması gereken lirik bir destan…

Birinin

Görünüm zengin & masaüstü ekranı
Mobile git Birinin burada kalıp bütün bu olanları unutmaması | Emine Uçak

Yorumlar

bu köşe yazısı için ne düşünüyorsunuz
Küfür, hakaret vb. yorumları yayınlayamayız.

Site yazarları

Diğerleri

Genç yazarlar

Diğerleri
on5yirmi5.com takip edin
Hakkımızda Künye İletişim Reklam

Kullanım Şartları Yayın İlkeleri Hata Bildir - Görüş Yaz

Copyright © 2008-2019 - Tüm hakları saklıdır.