etiketler: s. esra akdoğan silmeli seni Bir film afişi gördüm sokağın birinde
“S’inemalarda” yazıyordu altında koca harflerle
İşte o zaman kızdım TDK’ya, ya da her kimse
Ne vardı ‘c’ ile başlayan güzelim kelimeyi
Alıp s’enin ‘s’si ile başlatacak?
Her şeyde varsın zaten s’en.
Verdiğin alelade s’elamlar bile önemli bu yüzden.
S’amimiyetine inanamıyorum mesela.
Tıpkı s’evginde olduğu gibi.
S’’enle başlarken, nasıl emin olabilirim ki
Bir şeyin s’ahiliğinden?
S’abrediyordum belki bir gün s’eversin diye ama,
Baktım ikisi de ‘s’ ile başlıyor
Vazgeçtim s’aymaktan s’ensiz günlerin s’ayısını.
Ve hayal etmekten kollarının nasıl s’aracağını.
Küstüm s’enle başlayan her şeye.
Tamamen çekiyorum perdelerimi s’ırf görmemek için
Her zamanki gibi s’enle başlayan s’abahı.
Denizle görüşmüyoruz s’ahile kızdığımdan beri.
Bir s’ırrın vardı biliyorum.
Hep s’enle başladığından sakladın onu benden.
S’iyah gözlere lens alır oldum s’enle başlayalı.
Her şeyde karayı tercih etmem bu yüzden.
Adımı sevmemem bu yüzden.
S’adakat hiç beklemedim zaten.
S’’enle başlıyor nasıl olsa.
S’en de s’ensizlik de s’enle başlarken
S’akin olamadım, kızdım hayata.
Çok s’evdiğim maviden vazgeçtim
S’ırf s’afirle eşmiş diye.
S’’onsuzluk yalan, hele ki s’enle başlıyorken.
S’en mutlaka bitersin, biliyorum.
S’ihir diyecektim yaptığına ama
Baktım s’enle o da, boş ver dedim kendime.
S’on bile s’enle başlarken,
Nasıl bitireceğim ben s’eni?
04.12.2011
Son Güncelleme 5 Ekim 2011 | 22:24
