Kenan Yalçın
'Hayat bir ezanla selâ arasındadır'
Duymuşsunuzdur bu hikayeyi, tekrar anlatıp lafı uzatmaya gerek yok.
Ama benim söylemek istediğim hayatın uzunluğu ya da kısalığı ve bunun nasıl belirlendiği.
Bir kâhin değilim elbette, bende sıradan bir insanım, size hayatın ne kadar uzun ya da kısa olduğunu söylemeyeceğim, ya da bunun nasıl belirlendiğini.
Tek söyleyeceğim şey; bir belirsizlik içinde yaşıyoruz öylesine...
Yeri geliyor ağlıyor, yeri geliyor gülüyor; bazen bir pire için yorgan yakıyoruz.
Ve çoğu zaman o yorgan kainatın en değerlisi olan İNSAN oluyor, farkında olmasak bile.
Düşünün! İnsan ne hırslara kapılıyor, ne heyecanlara bürünüp diğer insanlarının haklarını bir anda unutuveriyor.
İnsanın kıskançlığı doğduğundan itibaren başlıyor. İlk önce sevgiyi kıskanıyor; anne baba sevgisini biricik kardeşinden.
Paylaşmayı bir şekilde öğretiyor anne babası ama sevgiyi kıskanıyor ömrü boyunca.
Çoğu zaman insan büyük bir ikilem arasında kalıyor; bir yandan insanlığı seviyor insan olduğu için, diğer yandan da hiç düşünmüyor insanları dünyada tek kalacakmış gibi...
Hani derler ya; ev arkadaşlığı için 1 kişi az 2 kişi fazla diye, işte insanoğlu da aynı şeyi şu hayatta yaşıyor. Kendisi az geliyor ama insanlığın hepsi ile de olmuyor. biri tok kalırken ya da tokluktan (obeziteden) ölürken, diğeri açlıktan ölebiliyor...
İnsan Sokrates'in de araştırıp çözemediği bir varlık.
Son Güncelleme 28 Temmuz 2011 | 13:17
