Ezgi Erturul
erturulezgi[@]hotmail.com
Merhaba ben Ezgi ERTURUL. 25 Şubat 1995 doğumluyum. Kayseriliyim, eğitim dolayısıyla Konya'da yaşıyorum. Meram Fen Lisesi'nde okuyorum. Sayısal eğitim almama rağmen edebiyata çok düşkünüm. Yazarlıkta iyi olup olmadığımı bilmesem de, yazmadan edemiyorum, kendimi ancak bu şekilde ifade edebiliyor, içimdeki çığlıklardan ancak bunları yazıya dökerek kurtulabiliyorum.
Çoğu insan çocukluğundaki bayramları yaşayamadığından, bayramların sıradanlaştığından yakınıyor. Haftanın popüler sohbet konusu bu. Eski bayram, eski heyecan, eski istek yok. Güya herkes bayram istiyor da ortam yok. Ben onlardan -ne mutlu- değilim. Zaten "eski bayramlar.." diye başlayan bir cümle kurabilecek kadar yaşım yok; ama aile büyüklerimin de benimle aynı fikirde olduklarından eminim. Onların 'eski bayram'larına ulaşamasak da yenilerin içinde bayramı eski haline en yakın yaşayanlardan olduğumuz kesin.
Ailem, akrabalarım sağolsun bayramların bizde yeri ayrıdır. Bayramdan önce evler temizlenir, tatlılar yapılır, bayramlıklar alınır. Bunlar belki de her ailede böyle, ama böyle olan çoğu ailede de eziyetten başka bir şey değil. Arife geceleri ben bu yaşımda heyecandan uyuyamam. Bayram sabahı erkekler bayram namazından döndüğünde evdekiler de çoktan uyanmış, hazırlanmıştır. İlk bayramlaşma aile içinde olur. Sonra hep beraber kahvaltı yapmak için yakın akrabalar bir araya geliriz. Kahvaltıdan sonra bayramlaşır, şekerlerimizi, harçlıklarımızı alır, kimin daha şık olduğu hakkında şakalaşırız. İleride belki de kendi çocuklarımızla yaşayamayacağımız bu bayramları hatırlayamama ihtimaline karşı fotoğraf çekmeyi ihmal etmeyiz. Diğer akrabalarımızı, arkadaşlarımızı da ziyaret etmek için ayrılırız. Bayramın ilk günü büyüklerimizi, daha sonra akrabalarımızı ve arkadaşlarımızı gezmeye ayırırız. Son gün de evde bekleriz -En azından bizim ailenin kuralı bu ve herkes de bunu bilir ve bize bayramın 3. günü gelir-. Bayramın ilk günü birlikte kahvaltı yapıp, bayramlaştığımız akrabalarımızı yine kendi evlerinde de ziyaret eder, harçlıklarımızı karşılaştırır, şekerlerimizi paylaşırız. Büyük bir aileyiz, sohbetlerimize doyum olmaz. Ama hepsinden önemlisi hepimiz bayramı yaşatırız, yaşatmaya çalışırız.
Amacım kimseyi kendimi şanslı hissettiğim bu konuda kıskandırmak falan değil. Sadece bayram tatilini otel odalarında geçirenlere ve bayramın ilk günü bile öğleye kadar uyuyan, ailesiyle birlikte bayram ziyaretlerine katılmayan, eve gelen bir misafire en azından hoşgeldin deyip bayramlaşmaktan, büyüklerinin elini öpmekten aciz insanların oturduğu masadan facebokok'a, twitter'a "Bayram kalmamış yaa, nerde eski bayramlar, çocukluğumun bayramlarını özledim" türünden ileti yazanlara sitemim.
Son Güncelleme 3 Eylül 2011 | 11:18
